سامانه سخا (سامانه خدمات الکترونیک انتظامی یا پلیس) درگاه متمرکز ارائه خدمات الکترونیک فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران (فراجا) است که به‌عنوان یکی از زیرساخت‌های اصلی دولت الکترونیک، مجموعه‌ای گسترده از خدمات انتظامی و اداری را به‌صورت غیرحضوری در اختیار شهروندان قرار می‌دهد. این سامانه خدماتی نظیر امور نظام وظیفه، صدور و تمدید گذرنامه، احراز محل سکونت، خدمات شماره‌گذاری و تعویض پلاک خودرو، استعلام و اعتراض به تخلفات رانندگی، و مدیریت برخی فرآیندهای خروج از کشور را پوشش می‌دهد.

کارویژه رسمی سخا، تسهیل دسترسی شهروندان به خدمات انتظامی و کاهش مراجعات حضوری اعلام شده است. با این حال، ماهیت متمرکز سامانه و الزام شهروندان به ثبت‌نام و احراز هویت برای انجام طیف وسیعی از امور حیاتی، سخا را به یکی از گره‌های اصلی تجمیع داده‌های حساس شهروندی تبدیل کرده است. احراز هویت در این سامانه بر پایه اتصال کد ملی، شماره تلفن ثبت‌شده در سازمان ثبت احوال، و اطلاعات هویتی پایه انجام می‌شود و عملاً یک هویت دیجیتال غیرقابل‌انکار برای کاربران ایجاد می‌کند.

سخا داده‌هایی از حوزه‌های متفاوت و حساس را به‌طور هم‌زمان گردآوری و یکپارچه می‌کند؛ از جمله اطلاعات هویتی، نشانی دقیق محل سکونت، سوابق نظام وظیفه، وضعیت گذرنامه و وثیقه خروج از کشور و سوابق انتظامی و ترافیکی. این تجمیع داده‌ها، امکان پیوند میان حوزه‌های مدنی، انتظامی و قضایی را فراهم می‌سازد و به نهاد انتظامی اجازه می‌دهد دسترسی شهروندان به برخی حقوق اداری را به تکمیل یا تایید داده‌ها در سامانه مشروط کند.

از منظر نظارت، سخا فراتر از یک سامانه خدماتی عمل می‌کند و به ابزاری برای «کنترل اداری دیجیتال» بدل می‌شود؛ به‌گونه‌ای که اعمال محدودیت‌هایی مانند جلوگیری از تعویض پلاک، تعلیق برخی خدمات، یا اعمال محدودیت‌های خروج از کشور می‌تواند به‌صورت سیستمی و بدون مواجهه فیزیکی انجام شود. تمرکز این حجم از داده‌های حساس در یک سامانه تحت مدیریت مستقیم فراجا، در غیاب یک قانون جامع حفاظت از داده‌های شخصی، ریسک‌های جدی نقض حریم خصوصی و استفاده ثانویه از داده‌ها برای مقاصد نظارتی و امنیتی را به‌همراه دارد.